รุเธียร

บทกวี: หาใช่การตายจาก

โดย รุเธียร 1/5/55 0:42น.

 

มันหาใช่ การลับ แลตายจาก

หาใช่การ พลัดพราก แลดับสูญ

หาใช่การล้มตาย น่าอาดูร

หาใช่การเพิ่มพูน ของน้ำตา

 

มันหาใช่ การสยบ ยอมแทบเท้า

มันหาใช่ การแพ้ ต่อฟากฟ้า

มันหาใช่ การยอม ต่อชะตา

มันหาใช่ ความอ่อนล้า ในตัวตน

 

อธิบาย เรื่องราว ว่าไรฤๅ

จะนิยาม นี่คือ ความมอดไหม้?

การยอมถ่อม หาใช่แพ้ เสมอไป

ขอเป็นไผ่ ลู่ไป อีกสักวัน

 

จะเติบโต เป็นไม้ใหญ่ ในวันหน้า

หากลู่บ้าง ยอมบ้าง ไม่เกินฝัน

คงเติบใหญ่ ปกแผ่ ในสักวัน

ไม่โค่นล้ม เสียฝัน เป็นซากซุง

 

ยอมเอนอ่อน บางครั้ง เป็นครั้งคราว

หลีกเลี่ยงไว้ เรื่องราว การรบพุ่ง

อย่าเสี่ยงเลย ถูกผ่า เป็นไม้ซุง

เพื่อจะไป อรุณรุ่ง ของอีกวัน

 

จงสงบ สยบ ความเคลื่อนไหว

จะทำการใดใหญ่ ใยแปรผัน

ต้องมั่นคง อย่าอาจอง เข้าประจัญ

ทำการใหญ่ ใจคงมั่น ฝันไม่ไกล

--------------------------------------

ขออภัยกับการหายไปนานครับ แต่เพิ่งมีจังหวะหลังจากการสอบมหาโหด กับกิจกรรม และแดดร้อนๆ

ช่วงหลังเจอปัญหา และเรียนรู้อะไรๆ เอาการ กวีจะออกโทนนี้มากครับ

:)

 

การเดินทางของท้องฟ้า....

มันช่างยาวไกล

 

เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของมันไหม

ร่างกายของมันเปล่งประกายอย่างง่วงซึมในช่วงเช้า

สีของมันดุจน้ำทะเลสะท้อนพยับแดด

วิววามไหว  วิบวามไหว

 

กลิ่นหมอกชื้นในอากาศแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูลมหายใจ...

 

จนเมื่อสายเจ้า้ท้องฟ้าเปล่งพลังร้อนระอุ 

สีของมันเปลี่ยนเป็นสีขาวแสบตา

ความพร่ามัวกัดกินดวงตาของฉัน....ผู้จ้องมอง

 

ร่างกายของมันร้อนระอุดั่งไฟ

ก่อนจะค่อยคลายความร้อนทีละน้อย

โอบกอดทุกสรรพชีวิต

เจ้าท้องฟ้าสีกายเข้มขึ้น....เข้มขึ้น...ตามเวลาที่หมุนไป

 

มันดำสนิทดุจดังในดวงตาของเธอผู้ไร้ความรัก

 

ในที่สุด...มันส่องประกายด้วยแสงสีส้มจากดวงดาวเล็กๆ นับแสนล้านดวง

ดังสิวที่พร้อมระเบิดพุพอง

 

มันเอนกายหลับใหลบนผืนดิน หลับสนิทนิ่งหลายชั่วกาล

ก่อนที่ร่างของเจ้าท้องฟ้าจะเริ่มเปล่งประกายอีกครั้ง

.....การเดินทางของท้องฟ้า....กำลังเริ่มขึ้น

....และดำเนินต่อ

 

บทกวี: สถิต

โดย รุเ้ธียร 12/2/55 1:49 น.

 

หากเวลาไหลผ่านไม่เวียนวน

หากคนล้มหายแล้วตายลับ

หากโอกาส หาใช่ ง่ายฉวยจับ

หากความลับ อยู่ในหับห้องมืดมน

 

หากน้ำตา หลั่งริน แล้วผินผ่าน

หากตำนาน สืบสาน ผลิตผล

หากสตรีจารึกรักในฝูงชน

หากตัวคน คนนี้ยังจดจำ

 

หากเวลาไม่เคยช่วยเปลี่ยนผ่าน

หากเรื่องราวจดจาร ในความช้ำ

หากรสลิ้นขมเฝื่อนเกินกินกลืนกล้ำ

หากท้องฟ้า ดำคล้ำ ด้วยน้ำตา

 

หากหลั่งริน ความรักสู่ผืนดิน

หากผืนป่ากัดกิน ความอ่อนล้า

หากความรัก ลบหายด้วยเวลา

หากเรื่องราว นำพา แล้วจากไป

 

หากที่ฟ้าสถิตผลิตผล

หากที่คนอ่อนแอจักเหวี่ยงไหว

หากกลิ่นหอมซ่อนกลิ่นในทรวงใน

หากเทวาสรรเสริญไท้ ความจีรัง

 

หากความรักยังคงดิ่งลงมิด

หากชีวิตยังคงดิ่งจมฝัง

หากน้ำตาเวียนว่ายในวนวัง

หากคาถากังขังนิรันดร์กาล

---------------------------
อนึ่งที่ผมไม่ค่อยได้เข้ามาเพราะติดภารกิจมากมายทั้งเรียน ชีวิต และจิตใจ

รวมไปถึงเซ็งๆ กับคอมเม้นสแปมในบล็อคที่เยอะจนขี้เกียจลบ ผมคงจะปล่อยมันทิ้งไว้แบบนั้น

ขออภัยในความไม่สะดวกตา

 

ถึงผมจะหายไป แต่จะกลับมา เพียงแค่ไม่รู้ว่าเมื่อไร :) 

 

 

ปล ถ้าอยากรู้จักผมมากขึ้น ซึ่งผมว่าอย่ารู้จักดีกว่า รู้จักแล้วจะเกลียดเอง 

      ตามไปดูกันได้ที่Twitter @jip_sg